မြန်မာ့လမ်းဘေးအစားအစာနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ယဉ်ကျေးမှု လမ်းညွှန်

သမူဆာသုပ်သည် ကြွင်းကျန်နေသော သို့မဟုတ် လတ်ဆတ်စွာကြော်ထားသော သမူဆာများကို အပိုင်းလိုက်ဖြတ်ပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ကြက်သွန်နီလှီး၊ ပူဒီနားရွက်နှင့် မာလကာရည်၊ ငရုတ်သီးကို အခြေခံသော အရသာရှိသော ဆော့စ်တို့ဖြင့် ရောနှောထားသော သုပ်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

ယင်းကို ပုံမှန်အားဖြင့် လမ်းဘေးမှ ဝယ်ယူစားသုံးလေ့ရှိပြီး၊ အော်ဒါပေးမှသာ ပြင်ဆင်လေ့ရှိသည်။

မြန်မာနိုင်ငံတွင် အစားအစာများကြားတွင် စားသုံးသော ကြော်ရှက်၊ ပေါင်းရှက်များစွာ ရှိသည် — မုန့်လင်မယား (တွဲအတိုင်း ကြော်လေ့ရှိသော အသားတစ်မျိုး)၊ ဗူးသီး၊ ကြက်သွန်နီ သို့မဟုတ် ကုန်းပဲဖြင့်ပြုလုပ်သော ကြော်ရှက်များစသဖြင့်ဖြစ်သည်။

ဤကြော်ရှက်များကို လမ်းဘေးဆိုင်များတွင် ရပ်၍ စားလေ့ရှိပြီး ညနေခင်း စျေးထဲ လျှောက်လည်ရာတွင် ပုံမှန်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

အီကြာကွေးသည် နို့ရည်တွင် နှစ်၍ သို့မဟုတ် မုန့်ဟင်းခါးနှင့်အတူ စားလေ့ရှိပြီး၊ မြန်မာနှင့် တရုတ် အစားအစာယဉ်ကျေးမှုတို့ ဆုံစည်းရာကို ပြသနေသည်။

ဤသည်မှာ မြန်မာ့အစားအစာယဉ်ကျေးမှုသည် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ဘယ်လိုလက်ခံခဲ့ပြီး မြန်မာဟန်ဖြင့် ပြောင်းလဲထားသည်ကို ပြသသည့် ဥပမာကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

မြန်မာ့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များသည် လက်ဖက်ရည်ကိုသာမက အသိုက်အဝန်းတစ်ခုလုံး၏ လူမှုရေးဘဝကိုပါ ဖန်တီးပေးသည်။ မနက်စောစောမှ ညနက်အထိ ဖွင့်လေ့ရှိပြီး၊ ပုံမှန်ဖောက်သည်များက အမည်ပေးထားသော နို့ရည်၊ အချိုဓာတ် ပေါင်းစပ်မှုအမျိုးမျိုးဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို မှာယူကြသည်။

ယဉ်ကျေးမှုအရ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သည် နေ့စဉ်လူမှုရေးနှင့် စီးပွားရေး ဘဝများစွာ ဖြစ်ပေါ်ရာနေရာဖြစ်သည် — အစည်းအဝေးများ၊ နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးမှုများနှင့် အချိန်ဖြုန်းခြင်းများအားလုံးကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နှင့် ကြော်ရှက်တစ်ချပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ကြသည်။